"Her hikaye bir başlangıçla değil, bir sırla başlar." 26 Aralık Gecesi... İstanbul'un üzerine çöken o yoğun ve tekinsiz sis, sanki şehri yeryüzünden silmek istercesine her şeyi yutmuştu. Yağmur, gökyüzünden dökülen masum bir doğa olayı değil; asfalta vurduğunda Boğaz'ın çamurunu ve yeraltının yüz yıllık günahlarını yüzeye çıkaran soğuk, keskin bir kırbaç gibiydi. Zırhlı aracın silecekleri, ön camdaki bu amansız saldırıya yetişmekte zorlanıyor, her gidiş gelişinde metalik ve sinir bozucu bir gıcırtıyla o ağır geceyi bölüyordu. Alparslan Ateş Kasabalı, direksiyonu o sarsılmaz, o buz gibi otoriter sakinliğiyle kavramıştı. Ancak direksiyonun derisine gömülen parmak eklemlerinin bembeyaz kesilmesi, içindeki fırtınanın dışarıdaki o mahşeri yağmurdan çok daha yıkıcı olduğunu ele veriyordu. Gözleri, sisin içinde bir hayalet gibi beliren yol çizgilerindeydi ama zihni kilometrelerce uzaktaki, belki de yıllar öncesindeki bir arafın tam ortasındaydı. Umay Çağın... Zamanında Gökalp Krallığı'nın en dik duran kadınlarından biri olan, şimdiyse Alzheimer'ın acımasız pençesinde bir child gibi savunmasız kalan kuzeni... O gece evden çıkıp gitmişti. Kendi zihninin yıkık dökük labirentlerinde yirmi yıl önceki bir ismin peşine düşmüş, geçmişin soğuk hayaletlerini kovalarken bu fırtınalı gecenin karanlığında kaybolmuştu. Alparslan için Umay sadece bir akraba değildi; o, Kasabalı ailesinin kanla yazılmış tarihinde kalan son masumiyet kırıntısıydı. Eğer ona bir şey olursa, bu karanlık düzenin sadece gücü değil, geriye kalan son cılız ruhu da can verecekti. Yan koltukta oturan Armina, huzursuzluktan adeta nefes alamıyordu. Yıllar önce bu krallığın kapılarını tekmeleyerek açan, zekâsıyla şeytanı bile masada yenen o cesur kadın; şimdi ellerini dizlerinin üzerinde sımsıkı kenetlemiş, tırnaklarını avuç içlerine kanatırcasına bastırıyordu. Bal rengi gözleri dolmuştu ama karanlığa teslim olmamak için ağlamaya direniyordu. O, Alparslan'ın sadece eşi, çocuklarının annesi değildi; bu kan ve barut kokan dünyada, Alparslan'ın sırtını yaslayabildiği tek gerçek, tek yıkılmaz kaleydi. Ancak bu gece, o koca kalenin surları bile titriyordu. "Alparslan, bir saattir aynı yollarda dönüyoruz..." dedi Armina. Sesi, rüzgârın zırhlı aracın gövdesine çarpan uğultusuna karışırken ince bir cam gibi titrekti. "Ya yanlış yöne gittiysek? Ya o eski bağ evine, babasının yanına gittiğini sanıyorsa? Oraya ulaşması imkânsız bu havada... Kim bilir kimin adını sayıklıyor, kimin elini tutmaya çalışıyor şimdi karanlıkta..." Alparslan, bakışlarını bir an bile o lanetli yoldan ayırmadan, fırtınayı bastıran o tok ve ağır sesiyle cevapladı. "Umay geçmişi aramıyor Armina. O, hepimizin bir ömür kaçmaya çalıştığı o büyük karanlıktan bir çıkış yolu arıyor. Ama bu şehirde geçmiş, sen onu ne kadar derine, ne kadar mermerlerin altına gömersen göm... en zayıf anında toprağın altından o soğuk parmaklarını çıkarır ve seni tam bileğinden yakalar." Armina, kocasının bu karanlık ama acımasızca haklı cümlesiyle irkildi. Bakışlarını yan cama, sisin ve yağmurun içindeki o devasa hiçliğe çevirdi. "Onu bulacağız, değil mi?" diye fısıldadı çaresizce. "Yani... sağ salim evimize getireceğiz?" Alparslan, ona dönüp o güven veren, dünyayı yaksa da karısını koruyan bakışını atacakken... sileceklerin bir anlığına süpürdüğü ön camda, adeta cehennemin kapıları aralanmışçasına devasa bir parlama patladı. Sisin tam kalbinden fırlayan o çiğ, kör edici beyaz ışık; aracın içini saniyeler içinde bir morg sessizliğine gömdü. Karşı yönden gelen dev bir tır, hiçbir fren belirtisi göstermeden, hiçbir şerit kuralına uymadan doğrudan üzerlerine doğru, kükreyen çelikten bir canavar gibi geliyordu. Alparslan kaşlarını çattı, göz bebekleri ölümün o kör edici ışığıyla küçüldü. Direksiyonu koparırcasına sıktı. "Ne yapıyor bu?" diye mırıldandı dişlerinin arasından. Sesi bir şaşkınlıktan ziyade, yaklaşan o mutlak felakete karşı duyulan son, derin bir öfkenin dışavurumu gibiydi. Tır, yavaşlamak bir yana, motorunun vahşi ve kulakları sağır eden o korkunç bağırtısıyla geceyi yırtarak, sadece onları yeryüzünden silmek için programlanmış bir füze gibi hızlanıyordu. Armina, o devasa ışık seli karşısında nefessiz kaldı. Işık, bal rengi gözlerini yakarken elleriyle yüzünü korumaya çalıştı ama ölüm korkusu buz gibi bir yılan olup boğazına çoktan sarılmıştı. "Ateş!" diye çığlık attı. O kısacık saniyede bildiği tüm dualar dilinin ucuna birikti ama dudaklarından tek bir hece bile dökülemedi. Tek yapabildiği, yıllardır yaptığı gibi, içgüdüsel olarak kocasının o aşılmaz, güçlü gövdesine doğru sığınmak oldu. Alparslan'ın ceketinin yakasına ölümüne yapıştı; o an tek dini, tek inancı, tek güvenli limanı kocasının göğsüydü. "Eğil!" diye gürledi Alparslan. Otoritesi bu kez masadaki bir lidere değil, karısını ölüme karşı saklamaya çalışan bir adama aitti; emirden çok, etten ve kemikten bir kalkandı bu ses. Bir eliyle Armina'nın başını göğsüne bastırıp onu koltuğun altına, kendi iri gövdesinin siperine doğru acımasızca itti. Kendi bedeniyle ona bir zırh olmaya, o kehribar ateşi sönmesin diye kendini feda etmeye çalışırken, diğer eliyle direksiyonu son bir umutla, asfalta kazınırcasına sola kırdı. Ama yol, üzerine taze kan dökülmüş ıslak, siyah bir mermer gibi kaygandı. Zırhlı lastiklerin asfalttaki o çaresiz, yırtıcı çığlığı, fırtınanın sesini bile bastırdı. Korkunç bir gürültü dünyayı susturdu. Metalin metale ilk çarptığı, çeliğin kemiği ezdiği o sağır edici an; Alparslan için zamanın tamamen durduğu, her saniyenin kristal netliğinde havada asılı kaldığı bir boşluğa dönüştü. Kurşun geçirmez o kalın camlar, o büyük sarsıntıyla milyonlarca, milyarlarca parçaya bölünerek aracın içine yağdı. Tırın devasa far ışıklarının içinden ağır çekimde süzülen o küçük cam taneleri, yağmur damlalarıyla birleşerek gecenin içinde siyah elmaslar gibi parlıyordu. Kristal Karası... Bu iki kelime, Alparslan'ın zihninde bir şimşek gibi çaktı. Yıllarca kanla, akılla ve acımasızlıkla kurduğu o ihtişamlı düzenin ve dokunulmaz hayatın aslında ne kadar kırılgan, ne kadar ucuz olduğunu o son nefeste, o cam kırıklarının arasında anladı. Şehrin tüm o yaldızlı kudreti, tek bir saniyede kapkaranlık, metalik bir yıkıma dönüşmüştü. Araç, o devasa tırın merhametsiz darbesiyle bir kağıt parçası gibi havaya savruldu, taklalar atarak yolun dışındaki zifiri boşluğa yuvarlandı. Alparslan, dünyanın altüst olduğu her taklada Armina'yı biraz daha sıkı tutmaya, kollarını kırarcasına onu bedeninin altında saklamaya çalışıyordu. Ancak parmaklarının arasındaki o hayata, o aşka tutunma çabası, aracın tanınmaz bir metal yığınına dönüştüğü o son, yeri göğü inleten darbeyle vahşice koptu. Dünya durduğunda... geriye sadece motorun can çekişen, tıslayan o cılız iniltisi ve asfaltın üzerine oluk oluk damlayan yakıtın o geniz yakan, paslı kan kokusuna karışan keskin kokusu kaldı. Araç ters dönmüş, lüks tavanı tamamen ezilmişti. Alparslan, emniyet kemerinin parçalanmış göğüs kafesine batan o dayanılmaz ağırlığıyla, ciğerlerine bir damla hava çekebilmek için çırpınıyordu. Ağzına dolan o yoğun, sıcak ve metalik kan tadı, bilincini diri tutmaya çalışan yegâne şeydi. "Armina..." diye inledi. Sesi çıkmıyordu, kelimeler boğazındaki kanla boğuluyor, sadece yırtık bir hırıltı olarak dudaklarından dökülüyordu. Zar zor kıpırdatabildiği eliyle, cam kırıklarıyla dolu yanındaki boşluğu yokladı. Parmak uçları, o çok sevdiği tene, karısının omuzuna dokundu. "Akşam Güneşim..." diye feryat etti içinden. Armina'yı hâlâ gövdesinin altında, canı pahasına korumaya çalıştığı o daracık yerde hissediyordu. Ama elinin altındaki o sıcaklık, yağmurun zalim soğuğuyla yarışır bir hızla, yavaş yavaş, santim santim çekiliyordu. Kehribar rengi isyan, karanlığa yenik düşüyordu. Tam o an, hemen dışarıda, taze kanla yıkanmış cam kırıklarının üzerinde yürüyen ağır ayak sesleri yankılandı. Çıtır... Çıtır... Çıtır... Ölüm, kristallerin üzerinde kendine has o sessiz dansını ederek yaklaşıyordu. Ters dönmüş, parçalanmış kapının eşiğinde, dumanların ve sisin içinden bir gölge belirdi. Yağmurun altındaki o zayıf ışık, o gölgenin yüzünü aydınlatmıyordu ama tepeden onlara bakan o duruşundaki buz gibi kayıtsızlık, her şeyi haykırıyordu. Gelen kişi yardıma koşmadı. Titreyen bir sesle "İyi misiniz?" demeye yeltenmedi. O karanlık gölge, sadece batan kudretli bir güneşin son can çekişini, bir krallığın yıkılışını izler gibi, elleri cebinde, Alparslan'ın son nefesini vermesini büyük bir zevkle bekledi. Alparslan, parçalanmış alnından süzülen kanın gözlerini yakmasına, dünyayı kızıla boyamasına engel olamadı. Görüşü ağır ağır bulanırken, zihninden son bir kez; İstanbul'un ve dünyanın diğer ucunda, bu yıkımdan, bu kanlı geceden bihaber olan çocuklarının yüzleri geçti. Oğlunun, Özdemir'in omuzlarına habersizce bıraktığı o ağır, o kanlı imparatorluk... Ve kızı. Asi. Asi... Kendi isminin hakkını sonuna kadar veren, bu kirli, yeraltı düzenine başkaldırıp her şeyi arkasında bırakarak uzaklara giden biricik kızı. Onu bu masalardan korumak için her şeyi feda etmiş, o temiz kalsın diye bu canavarlarla aynı havayı solumuş, kendi kızına binlerce yalan söylemek zorunda kalmıştı. Ama şimdi, o ezilen metalin içinde ciğerleri sönerken çok iyi biliyordu; bu "kaza", sıradan bir ölüm, sıradan bir son değildi. Bu suikast, Asi Kasabalı için yazılmış, kanla mühürlenmiş en karanlık davetiyeydi. Gelme küçüğüm... diye yalvardı zihninden, bilinci nihayet o sonsuz karanlığa teslim olurken. Babandan kalan bu mirası asla kabul etme. Hakkın olanı isteme. Çünkü bu şehir... seni de o kristaller gibi parçalamadan asla durmayacak. Ancak İstanbul, kendisine can borcu olanları asla ama asla özgür bırakmazdı. Alparslan Ateş Kasabalı'nın gücün simgesi olan o iri elleri, karısının giderek buz kesen ince parmaklarına son kez, çaresizce tutundu. Gözleri titreyerek, o görkemli hayatına son kez kapandığında, yerdeki kanlı cam kırıkları bulutların arasından sızan ay ışığında son bir kez, ölümcül bir parıltıyla parladı. Gökalp Krallığı'nın o kudretli liderinin verdiği son nefes; bir devrin şaibeli bir sessizlikle, feryatsız, yalnız ve eşi görülmemiş bir ihanetle kapanmasının en acı ifadesiydi. Asfaltın üzerindeki o siyah elmaslar, o "kristal karası" parçalar, artık sadece kırık bir cam değildi; yarım asırlık bir imparatorluğun ve bir ailenin enkaza dönüşmüş hayalleriydi. Ve o gece, Kasabalı ailesinin üzerine çöken bu kanlı kristal karası; çok yakında, Asi'nin şehre geri dönüşüyle İstanbul'daki herkesi yakıp kül edecek o büyük yangının, atılan ilk ölümcül kıvılcımı olacaktı.